اندیشه‌ای داریم به وسعت ایران
چهارشنبه
چهارشنبه 27 شهریور 1398
19 شهریور 1398 19 شهریور 1398
19:17 19:17

نگاهی به اکلیل کوهی

اکلیل کوهی درختچه ای است با برگ های ماندگار که در زمین های خشک نواحی مدیترانه ای فراوان است، ساقه چوبی اش می تواند گاهی به یک و نیم تا دو متر برسد. برگ هایش متقابل، باریک، ضخیم و ماندگار است و به رنگ سبز مایل به خاکستری در رو و مایل به سفید و کرکدار در زیر است.

گل ها به رنگ آبی کمرنگ (گاهی سفید) با لکه های بنفش در انتهای شاخه ها دیده می شود. گل در آب و هوای مدیترانه ای در قسمت اعظم سال و در دیگر نواحی از بهار تا تابستان باز است. این گیاه بوی خوشی دارد که اندکی بهدبوی کافور شبیه است. قسمت های مورد استفاده اکلیل کوهی، برگ ها و سرشاخه های گلدار است.

اکلیل کوهی گاهی زمانی در مراسم مذهبی و غیر مذهبی، در ازدواج ها و مراسم تدفین حضور داشت. از این گیاه تاج می ساختند. همچنین به عنوان بخور می سوزاندند و در قرن شانزدهم در یکی از مقابر فراعنه مصر باستان شاخه ای از این گیاه به دست آمد.

اکلیل کوهی مخصوصاً برای دوران نقاهت، خستگی های مفرط، افسردگی ها و حتی برای اشخاصی که به دل آشوبه و دلشوره و بیخوابی دچار هستند، توصیه شده است.

همچنین در موارد سوءِ هاضمه ناشی از ناهماهنگی اعضای دستگاه گوارشی موثر است و همراه با افزایش ترشح صفرا و تسهیل دفع آن، دستگاه گوارشی را تقویت می کند.

برای درمان تنگی نفس، می توان از دود برگ های خشک استنشاق کرد. در استعمال خارجی، برگ پخته اش را به صورت مرهم روی آماس های دردناک و پیچیدگی مفصل و ضرب دیدگی ها و همچنین رماتیسم مفصلی می گذارند. شست و شوی دهان و غرغره با جوشانده برگ ها بر فک و ورم لوزه را درمان می کند و لثه ها را محکم می سازد. همین جوشانده را اگر در وان حمام بریزند موجب تقویت کودکان ضعیف و درمان دردهای رماتیسمی می شود.

اکلیل کوهی تجربه مقدار زیاد مصرف شود اختلالاتی به وجود می آورد که از جمله آن ها تشنج و سرگیجه است.

دیدگاه خود را بنویسید

icon news