اندیشه‌ای داریم به وسعت ایران

چهارشنبه 29 اسفند 1397
18 بهمن 1397
15:40

چرا دولت عراق برای ما تره هم خورد نمی‌کند؟

سیاست خارجی و روابط بین الملل بر مبنای واقعیت و موازنه قواست و در این روابط دوست و دشمن همیشگی وجود ندارد و البته باید یه این نکته توجه داشته باشیم منافع ملی مهم ترین اصل در روابط بین کشورها است .ما به خاطر منافع ملی‌خودمان به عراق کمک کردیم و حالا عراق به خاطر منافع ملی خودش دوست ندارد، تحریم‌های آمریکا علیه ایران را بشکند.

«ماهی ۲۰۰ میلیون دلار گاز به عراق صادرات می‌کنیم، پولش را نمی‌دهند، می‌گویند ایران تحریم است.11 هزار بشکه نفت از کرکوک سواپ می‌کردیم بعد از تحریم عراقی‌ها همان را هم قطع کردند.2 میلیارد دلار از عراق بابت گاز و برق طلب داریم همان را هم نمی دهند.هیچکس حاضر نیست خودش را فدای ما بکند. هر کشوری فقط به فکر خودش است»

زنگنه راست می‌گوید، هیچکس حاضر نیست خودش را فدای ما کند. این یک اصل مهم در سیاست خارجی است. نمی‌شود از کشورها انتظار داشت که منافع ملی خود را قربانی ما کنند.

چرا دولت عراق به سمت ما غش نمی‌کند؟

بله، ما بعد از سقوط صدام، حمایت زیادی از عراق کردیم. نمونه‌اش دست یاری که به عراق برای مقابله با داعش دادیم. همین حمایت‌ها باعث شد برخی تصور کنند که عراق باید جواب کمک‌های ایران را بدهد.

در سیاست خارجی « از هر دستی بدهی از همان دست می‌گیری» نداریم. ما به خاطر منافع ملی‌خودمان به عراق کمک کردیم و حالا عراق به خاطر منافع ملی خودش، نمی‌تواند تحریم‌های آمریکا علیه ایران را بشکند.

عراقی‌ها با یک دو،دوتای ساده به این نتیجه رسیده‌اند که اقتصاد آنها بیش از اینکه به ایران نیاز داشته باشد به آمریکا نیاز دارد به خاطر همین سعی می‌کند زیاد با ایران همکاری اقتصادی نداشته باشد.

عراقی‌ها از سال 1990 تا 2003، کامل‌ترین و مخرب‌ترین تحریم‌ها را تجربه کرده‌اند و دوست ندارند دیگر آن دوران سیاه را تجربه کنند.

روابط قطر، عربستان و امارات را یک‌بار دیگر مرور کنید. این سه کشور، مثل سه برادر بودند. به قول معروف شاید گوشت هم را می‌خوردند اما استخوان هم را دور نمی‌انداختند. حالا اما سایه هم را با تیر می‌زنند و حتی به استخوان‌های هم رحم نمی‌کنند.

رابطه صدام و آمریکا نمونه دیگر این معناست. آمریکایی‌ها بعد از انقلاب ایران تاجایی که در توان‌شان بود از دولت بعث عراق در برابر ایران حمایت کردند. بعد از حمله صدام به کویت داستان عوض شد. منافع آمریکا تغییر پیدا کرد و صدام تبدیل به یک شرور شد و سران ایالات متحده، حسابی از خجالت او و سرکشی‌هایش درآمدند.

سیاست خارجی و روابط بین الملل بر مبنای واقعیت و موازنه قواست و در این روابط دوست و دشمن همیشگی وجود ندارد.

آمریکایی‌ها با کمک دوستان‌عربی‌اش در منطقه می‌خواهد هزینه دوستی کشورها با ایران را بالا ببرد و دولت‌ها را مجبور کند از بین ایالات متحده و ایران یکی را انتخاب کنند. بسیاری از کشورها با توجه به اقتصاد قدرتمند آمریکا، ترجیح می‌دهند به سمت آمریکا غش کنند تا ایران.

نمی‌شود به خاطر این نزدیکی آنها را مواخذه کرد. چون آنها به دنبال منافع ملی خودشان هستند همانگونه که ما به دنبال منافع ملی خودمان هستیم.

حرف‌های زنگنه باعث می‌شود واقعی‌تر به سیاست خارجی نگاه کنیم و بدانیم با شعار نمی‌شود به هدف‌های خود در عرصه بین‌المللی رسید./عصرایران

اخبار مرتبط

عارف: عدم الحاق به FATF می‌تواند خسارات جدی به دنبال داشته باشد

رئیس فراکسیون امید گفت: ان‌شاءالله مجمع تشخیص منافع ملی را در نظر می‌گیرد. مجمع این م...

منافع ملی خط قرمز احزاب و سیاسیون باشد

یک عضو کمیسیون امور داخلی کشور و شوراها اظهار کرد: این لازمه‌ فعالیت احزاب و جریانات ...

تحریم ها نمی تواند ادامه یابد و اقتصاد ما راه خود را پیدا خواهد کرد

رئیس مجلس اظهار کرد: تحریم های یکجانبه نمی تواند دوام داشته باشد و اقتصاد راه خود را ...

زنگنه: من فقط نوکر یک ملت هستم

وزیر نفت گفت: من فقط نوکر یک ملت هستم و فقط در مقابل یک ملت تعظیم می‌کنم و آن هم ملت ...

دیدگاه خود را بنویسید