اندیشه‌ای داریم به وسعت ایران

چهارشنبه
چهارشنبه 05 تیر 1398
25 آذر 1397 25 آذر 1397
11:49 11:49

هیچ چیز غیر از خود حقیقت، مصلحت نیست

باید به این مهم برسیم که مصلحت اندیشی در راستای منفعت مشترک همه اعضای جامعه مورد تایید است ، نه مصلحت اندیشی برای گروهی خاص و نه به بهانه حفظ قدرت بلکه در شرایط و زمانی خاص و به طور موقت چرا که مصلحت اندیشی مداوم و پیوسته فردی ، موجب آسیب زدن به دموکراسی و توسعه سیاسی می گردد .

فراز صادقی‌مقدم

فعال سیاسی اصلاح‌طلب

مصلحت اندیشی در عرف سیاست ورزی امروز جهان به معنای ترجیح دادن منفعت ها بر حقیقت ها تلقی می شود ، زمینه ابتدایی مصلحت در نظام قانون گذاری ایران ، تحت عنوان ضرورت شکل گرفت ، زمانی که قرار شد این جریان رسما در اصول قانون اساسی وارد شود عنوان مصلحت جانشین ضرورت شد .

کلید واژه مصلحت در جمهوری اسلامی مربوط می شود به اختلافاتی که بین مجلس شورای اسلامی و شورای نگهبان رخ داد ، بدین صورت که مجلس شورای اسلامی قانونی را تصویب می کرد و احساس می کرد که اداره مطلوب جامعه به این قانون نیازمند است یا نیاز دارد ، زمانی که این قانون به شورای نگهبان می رفت فقهای شورای نگهبان بر اساس استنباطی که داشتند آن را مخالف شرع تشخیص می دادند و قانون را به مجلس شورای اسلامی برگشت می دادند ، اما مجلس شورای اسلامی بر قانون اصرار می ورزید و اعتقاد داشت که اصرار بر حکم اولیه مخالف اداره مطلوب جامعه است .

پس از این اختلافات فراوان ریاست وقت مجلس شورای اسلامی طی نامه ای به امام خمینی ( ره ) این مشکلات را منعکس می کند و پاسخی که امام خمینی ( ره ) دادند این بود که اگر اعضای شورای نگهبان می خواهند این طور جواب بدهند ، بگویند ما جمهوری اسلامی را تعطیل کنیم ؛ از این جا بود که عنصر مصلحت وارد ادبیات جمهوری اسلامی شد .

این اختلافات روز به روز بنا به دلیل نوع نگاه شورای نگهبان تکرار شد و به موجب تکرار این اختلافات امام خمینی ( ره ) تصریح داشتند که ما باید به مصالح جامعه با توجه به شرایط کنونی توجه کنیم ، مصلحت و توجه به شرایط زمان و مکان در سخنان فقهای قرون گذشته نیز وجود داشته است و چیز جدیدی نیست ، در واقع می توان گفت مصلحت اندیشی توسط امام خمینی ( ره ) به عنوان بنیانگذار جمهوری اسلامی به صورت مجدد ایضاح شد .

با این توضیحات نباید فراموش کرد که مقصود امام خمینی ( ره ) از مصلحت ، مصلحت سنجی یک فرد نبود بلکه تبیین فرآیند مصلحت سنجی حکومت برای حفظ توسعه سیاسی بود .

مصلحت نابود کننده حقیقت است ؛ مصلحت و حقیقت همچون دو خط از یک نقطه آغاز می شوند و با زاویه یک درجه ای از هم دور می شوند و هر چه می گذرد فاصله آن ها بیشتر می شود .

امروز مسئولیت همه روشن است ، هر جا با هر کس صحبت می کنی حقیقت ها و مسئولیت ها را می داند اما به آن عمل نمی کند چون مصلحت نمی داند .

بنا به فرمایش مرحوم دکتر علی شریعتی تشیع، مذهب مسئولیت است و من در تمام عمر خود شاهد قربانی شدن و پایمال شدن حقیقت ها به وسیله انسان های مصلحت پرست بوده ام .

همیشه مصلحت ، روپوش دروغین زیبایی بوده است تا دشمنان حقیقت ، حقیقت را در درونش مدفون کنند و همیشه مصلحت تیغ شرعی بوده است تا حقیقت را رو به قبله ذبح کنند ، اما غافل از اینکه مصلحت همواره مونتاژ دین و دنیا بوده است. آنچه گفتنی است حقیقت است .

از این رو است که معتقدم نباید مصلحت اندیشی در جامعه فردی باشد ، نباید مصلحت به وسیله ای برای حفظ دولت و قدرت تبدیل شود و به بهانه حفظ آن احکام دین به تعطیلی کشیده شود .

متاسفانه مصلحت اندیشی های نا به جا در جامعه امروز ما در کوچک ترین امور اجتماعی هم رسوخ کرده است ، این گونه مصلحت اندیشی ها نقش عافیت طلبی و گذر به خود گرفته و در ذهن جامعه مماشات را باب کرده است که مماشات با خود تصمیمات محفلی را به همراه خواهد داشت و به مرور آفت هر دولتی می شود ، پس باید مصلحت اندیشی ها در راستای هم افزایی و قانون مندی باشد .

بسیار به جا است که بیاییم با فصل الخطاب قرار دادن ، تکیه و عمل به قانون که می بایست با نظارت دقیق ، تخصصی و اقدام به موقع همراه باشد به دور از مماشات و مصلحت طلبی ها ، اعتماد از دست رفته را به جامعه بر گردانیم .

مدیران و مسئولان جمهوری اسلامی باید به این مهم برسند که نتیجه این مصلحت اندیشی ها بود که حقیقت ذبح شد و این فساد ساختاری ایجاد شد ؛ ابتدا مصلحت مردم و اسلام را علم کردند بعد به تدریج مصلحت شد مصلحت گروهی خاص و بعد شد مصلحت حکمران و در نهایت با این همه مصلحت اندیشی های بی جا حقیقت ذبح شد ، در حالی که اسلام طرفدار حقیقت است نه مصلحت ، ناگفته نماند آفت مصلحت اندیشی نتیجه ساختار سیاسی متمرکز دولت و تحریف آرمان های اصیل انقلاب و بنیانگذار آن است .

در نتیجه باید به این مهم برسیم که مصلحت اندیشی در راستای منفعت مشترک همه اعضای جامعه مورد تایید است ، نه مصلحت اندیشی برای گروهی خاص و نه به بهانه حفظ قدرت بلکه در شرایط و زمانی خاص و به طور موقت چرا که مصلحت اندیشی مداوم و پیوسته فردی ، موجب آسیب زدن به دموکراسی و توسعه سیاسی می گردد .

دیدگاه خود را بنویسید

icon news